Hallo,

Ondertussen is het al ongeveer drie weken geleden dat jullie nog van me gehoord hebben. Alles is prima hier. Momenteel is het hier echt wel warm! Maar je hoort me niet klagen want ik heb gelezen dat het weer in België niet zo best is

Donderdag 22/03

was onze laatste avond hier in het centrum. De jongeren hier hebben tijdens een tweede deel (normaal gewoon één deel) van hun eveningdevotion afscheid van ons genomen. Echt wel mooi en best wel ontroerend.

Vrijdag werden we naar Faith gebracht in Ndola. Waar we tot maandagochtens zijn gebleven. We hebben in Ndola een school voor mensen (kinderen en volwassenen (die bv ongeluk hebben gehad)) met een handicap bezocht waar ze zowel theorie leren als vaardigheden. Nu, het was wel zaterdag dus er waren niet zoveel kinderen en mensen aanwezig en we hebben dus ook geen lessen gezien.

Zaterdagavond zijn Joukje, Lydia en ik een heerlijk broodje gaan eten in de subway (in Ndola is een mooi winkelcentrum en daar was dus een subway - Verder hier nog geen broodjes of zo gezien) en ja in De Mint zijn we ne heerlijke pannekoek gaan eten met gebakken banaan en ijs. maar ja dit volledig ter zijde natuurlijk. :-)

Zondagmorgen zijn met met Faith en het hele gezin naar de kerk gegaan. Van 9 uur tot een uur of 15 uur. (normaal duurt een dienst niet zo lang maar het was de viering van een nieuwe pastor en daarom was er na de dienst, om 13 uur nog een lunch)

Maandag 26/3: Met de bus naar Lusaka. Daar moesten we een tussenstop maken om ons visum in orde te brengen. Een kennis van Kennedy stond ons hier op te wachten om ons naar immigratie te brengen. Met een auto (zoals onze JIL: + wat rommel in de koffer) daar moesten dan 3 harde koffers in, mijn reiszak, nog wat zakken. En wij drie. Dus mijn reistas op mijne choot. Ik dacht dat ik nooit meer uit de auto ging geraken. :-) Lydia en Joukje moesten een speciaal visum regelen omdat ze hier langer zijn dan 90 dagen (van een businespermit naar een visitorspermit). Mijn visum moest normaalgezien gewoon verlengd worden voor 30 dagen. (dit kun je dus 2 keer doen: visum verlengen totaal 90 dagen) Maar de immigratie dienst is hier echt een corrupte bende, niet te doen!!!! Ze willen uit alles geld slagen. Het visum verlengen van Lydia en Joukje duurde van 11u tot 17u30. Mijn visum wilde hij gewoon niet verlengen!!! terwijl het perfect in orde was en het ook de dag was waarop ik moest verlengen. Hij zei dat ik een ander visum (temporaryvisa) moest kopen voor veel geld. Ik wist dat dit niet klopte dus heb ik gewacht tot de volgende dag om met Kennedy of Rebaccah naar de immigratie in Livingstone te gaan. Dan om 19u30 met de bus van Lussaka naar Livingstone. Best wel een aantal rare mensen die er rondlopen in het busstation van Lussaka en na de schemer werd het alleen maar erger. De busmaatschappij die we normaal namen was al volboekt dus we moesten met een andere bus maatschappij. Maar toch wel wat bang geweest. Een hele jonge chauffeur die heeeeeeel snel reed, vaak stopte in het begin om illegaal mensen op te pikken en mee te voeren. Ook was er een ruzie tussen buschauffeur en 1 van de passagiers. Raar allemaal. Rond 1 uur 's nachts stopte de bus. Er was een ongeval gebeurd met een auto en truck iets verderop. De weg was geblokkeerd. De mensen van op de bus zijn de chauffeur die geklemd zat er helpen gaan uithalen. Het was in de middle of nowhere. Na een uur pas politie, geen ambulance gezien. De gewonde man is met een auto naar ziekenhuis gebracht (ik schat een uur van de plaats van het ongeval) Om 4 uur waren we thuis. En dan met taxi naar het guesthouse.

Dinsdag 27/ 03 dan met Rabeccah naar de immigratiedienst in Livingstone. Een dag te laat dus. Hier lukte het wel. Maar hij probeerde me wel wat te intimideren met het feit dat ik een dag te laat was en dus een dag illegaal in het land was. 'I can put you in jail. Do you want to go to jail'. Maar hij heeft de stempel gezet voor een maand.

Donderdag 29/03 zijn Joukje, Lydia en ik Mukunivillage gaan bezoeken. Is een typische village van hier waar ze dus rondleidingen geven. Was niet zo goed meegevallen owv extreem korte rondleiding. Maar wel fijn om het toch eens gezien te hebben.

Maandag 2/4 Sophie, een vrijwilligster uit Nederland en ik zijn de communityschool gaan bezoeken waar we vrijwilligerswerk gaan doen. In de Libuyucompound. De school noemt Manu Bwaami. Een school voor Grade 1 tot Grade 7. In de compound wonen echt wel hele arme mensen. Sommige kinderen kunnen niet naar school komen omdat ze dit niet kunnen betalen (terwijl dit om een kleine bijdrage gaat) Woensdag beginnen we.

Dinsdag 3/4: Zijn Joukje, Lydia, Sophie en ik een project gaan bezoeken: een boerderij waar vrouwen met HIV werken. De vrouwen wonen in Libuyucompound met hun kinderen al dan niet met man. (soms zijn ze weduwe of heeft de man hun verlaten) Een boerderij met kippen, groenten. Varken moeten er nog komen. Ze zijn een stal aan het bouwen maar de bouw is gestopt omdat ze momenteel geen geld meer hebben om verder te doen. Ze begeleiden en helpen de vrouwen. De bedoeling voor de toekomst is ook om de vrouwen skills aan te leren zoals tailoring. Zodat ze deze kunnen gebruiken en zo misschien geld te verdienen. We zijn ook naar de compound zelf geweest waar de vrouwen wonen. Je ziet toch ook wel uitzichtlozesituaties. Meisjes, rond de 13, 14,... die niets te doen hebben (geen geld voor school) en die dan rondhangen. Die waarschijnlijk ook al vlug sex gaan ontdekken en zo zeer de kans hebben om HIV op te lopen. Je kan hier dan ook geld mee verdienen. Waar sommigen (zowel mannen, vrouwen, meisjes als jongens) dan bier van kopen (om hun miserie wat te vergeten) En zo is het vaak jammergenoeg een straatje zonder einde.

Er wordt hier wel al veel rond HIV/ Aids gewerkt in Zambia. Maar...

Vm: Grade 1,2,6,7 (1 en 2 samen)

Nm: Grade 3,4,5 Owv het feit dat er maar drie klassen zijn

We merken op dat er hier op deze plaats wel genoeg leraren zijn. Ook hier merken we op dat er kinderen zijn die niet kunnen lezen. Of kinderen die wel kunnen lezen maar niet begrijpen wat ze lezen.

Vrijdag 6/4 en Zaterdag 7/4: Naar Chobe in Botswana. Dit is een nationaal park. Eerst een bootcruise gedaan op de Chobe. En dan gamedrives. Super veel olifanten gezien (er zijn er ongeveer een 60 000 in Chobe) impala's, Leeuwen, Luipaard, Giraffen, Buffels, Kudu's,... gezien. Op zaterdag echt wel de max: we zijn aan ons kamp aan het lunchen en achter ons kamp (wel redelijk ver) passeren 4 leeuwen (1 male, 3 female) Dus hup, bord aan de kant, de auto ingesprongen en de leeuwen gevolgd.

Zondag 8/4 : Gaan kanovaren op de Zambezi: 21 km. Met Lotte, Sophie en Laura. Met twee gidsen natuurlijk hé. Toen we pas in de kano op de rivier zaten. Kwam er al een krokodil het water in gezwommen van op de kant (op ongeveer 10 m afstand) Hard gepeddeld om daar weg te geraken maar niet in gevaar geweest hoor. Verder alleen hippo's en crocs op veilige afstand: Zambezi is ook hele brede rivier. Wel grappig: lunch op een eilandje in Zambezi: Gidsen moesten eerst checken of er geen hippo's waren: niet dus. Dus konden we aanmeren. Chance niet echt verbrand (zon, water, wind) wel goed ingesmeerd. Best wel wat spierpijn van de tocht.

Maandag 9/4: Voorbereid voor het leesgroepje van morgen. Volgens ik, vis, maan, roos principe. Prenten gezocht, geprint, gecopieerd,...

's avonds met alle 8 vrijwilligers pizza gaan eten bij Olga's (heeeeeeerlijke pizza: napolitaanse pizza) De opbrengst van dit restaurant gaan ook naar een project waar kinderen en jongeren skills leren.

Dinsdag 10/4: Met het leesgroepje begonnen. Maar ik merk dat dit echt wel moeilijk gaat worden. Ik heb 2 meisjes bij me in het groepje van 13 jaar maar ze kunnen echt geen letter lezen. Ik hoop uit de grond van men hart dat ik ze toch iets ga kunnen bijbrengen. Het onderwijssysteem zit toch raar in elkaar. Ze moeten wel testen maken maar maakt niet uit of ze geslaagd zijn. De leraar heeft zijn leerstof gegeven, heeft een test afgelegd, dus alles is 'in orde'. Behalve in Grade 7 en grade 9 natuurlijk dan moet je wel slagen op je examen want anders mag je niet naar de volgende grade. De school is in een erg arme compound. Waar ouders ook vaak de kleine bijdrage voor de school niet kunnen betalen. Deze kinderen hangen dus maar wat rond.

Ook qua eten een heel triestig verhaal! Thuis hebben ze vaak (meer niet dan wel) niets te eten. De school voorziet normaalgezien luch (nsima) maar momenteel hebben ze geen geld voor eten en kunnen ze de kinderen van de school dus geen lunch geven. Voor vele kinderen was de maaltijd op school de enige maaltijd die ze hadden op een dag. Nu eten ze gewoon niets!!!! op een dag. Hoe kan je je concentreren als je niets te eten hebt? Ik ben hier toch niet goed van. Ik heb aan Kennedy gevraagd naar de prijzen om maismeel te kopen (voor nshima) en eventueel groenten. Zodat ze toch hun buik een keer of een paar keer wat kunnen vullen.

Morgen voor de eerste keer met de fiets naar school.

Zo, dit was het weer voor even.

Vele groetjes

Sofie

?

?